Warsztaty wartości dla młodzieży

Czy chcielibyście żyć w świecie, w którym wszyscy ludzie wzajemnie się szanują i wspierają, są życzliwi, mogą sobie ufać? W świecie w którym ludzie solidarnie pracują aby zapobiegać takim problemom jak pandemie, klęski głodu, ocieplenie klimatu, zatrucie środowiska? Dobry świat tworzą ludzie którzy odnoszą się do siebie z szacunkiem i odpowiedzialnością. Są uczciwi, życzliwi i mądrzy. Są przekonani, że wartości moralne budują lepszy świat, a w lepszym świecie lepiej się żyje. Nawet najbardziej surowe prawo nie powstrzyma człowieka przed czynieniem zła.  Przed czynieniem zła człowiek może powstrzymać się wyłącznie sam. Człowiek może postanowić, nawet kiedy to dla niego niewygodne i może ściągnąć problemy, że nie zdradzi swoich zasad, że będzie postępował moralnie i zgodnie ze swoim systemem wartości .

Dlaczego to takie trudne?

Zło dobrze się sprzedaje, ale jest jeszcze jeden powód. Stosowanie zasad wymaga poznania siebie i panowania nad sobą. Tak postępują ludzie dojrzali. Ludzie, nie tylko młodzi, na pytanie: Dlaczego postąpiłeś tak  nieracjonalnie?, niebezpiecznie?, źle? – odpowiadają „Nie wiem…”

W tym trudnym czasie zapraszam do zastanowienia się nad wartościami, które budują nasz świat, nad trudnymi  emocjami. Wraz z bohaterami opowiadań z książki „GORZKA CZEKOLADA” zastanowimy się nad własnym systemem wartości, powędrujemy w świat wewnętrznych motywacji, ukrytych mechanizmów obronnych, które nierozpoznane popychają nas do zachowań, których nie rzadko żałujemy.

Staniemy oko w oko z trudnymi sytuacjami, emocjami, żeby zastanowić się: Jak ja postąpiłabym, jak ja postąpiłbym w tej, lub podobnej sytuacji? Czy ta historia mogła potoczyć się inaczej?

Na koniec, po wysłuchaniu opowiadania, zaproponuję  jedno ćwiczenie, które pomoże nam się zastanowić nad problemem… I tak każdy w zaciszu własnego domu będzie sobie budował swój własny świat wartości. Kto chciałby porozmawiać  zapraszam do kontaktu z Centrum Kultury Raszyn. Możemy zorganizować grupę on line.

To propozycja dla młodzieży 11-16 lat. Ale posłuchać i pomyśleć może przecież KAŻDY. 😊



opowiadanie 1) Gdy rozum śpi – część 1
opowiadanie 2) Gdy rozum śpi – część 2
opowiadanie 3) Gdy rozum śpi – część 3
opowiadanie 4) Wieża – część 1
opowiadanie 5) Wieża – część 2
opowiadanie 6) Włoskie wakacje – część 1
opowiadanie 7) Włoskie wakacje – część 2




OPOWIADANIE 1
„Gdy rozum śpi” – część 1

ĆWICZENIE 1 do opowiadania 1 „Gdy rozum śpi” – część 1
Wysłuchajcie instrukcji i postępujcie według wskazań.





OPOWIADANIE 2
„Gdy rozum śpi” – część 2


ĆWICZENIE 2 do opowiadania 2 „Gdy rozum śpi” – część 2

KOŁO EMOCJI
Zastanówcie się nad emocjami jakie targały bohaterami słuchowiska?

Spróbujcie odnaleźć je na kole emocji?
Czy wam zdarzają się sytuacje kiedy budzą się w Was złość, smutek , radość, strach? Co wtedy robicie?
Weźcie 4 kartki:
1. na jednej napiszcie MASKA RADOŚCI,
2. na drugiej MASKA SMUTKU,
3. potem MASKA GNIEWU- ZŁOŚCI
4. i MASKA STRACHU.

Narysujcie jak wyglądają waszym zdaniem te emocje.
Potem na odwrocie kartki napiszcie zdanie:
1. Kiedy jestem smutny, smutna robię: /5 zachowań/ np. płaczę, leżę, przytulam kota.
2. Kiedy jestem wesoła, wesoły: /5 zachowań/
3. Kiedy jestem zła, rozgniewany robię: /5 zachowań/
4. Kiedy boję się: ???

Z 5 zachowań wybierz jedno. Stań przed lustrem, albo przed bliską ci osobą, z którą możesz rozmawiać o emocjach, może z mamą?
Zasłon twarz maską i wypowiedz na głos zdanie, zapisane z tyłu, np.: Kiedy jestem wesoła/wesoły śmieję się i tańczę.
A potem porozmawiaj z tą osoba czy ona też tak uważa, albo sam się nad tym zastanów.

Miłych rozmyślań 😊




OPOWIADANIE 3
„Gdy rozum śpi” – część 3

ĆWICZENIE 3 do opowiadania 3 „Gdy rozum śpi” – część 3

MOJA HISTORIA

Spróbuj stworzyć własną historię . Weź kartkę, podziel na 6 części . W pierwszej części narysuj:
1. BOHATER OPOWIEŚCI
2. SYTUACJA, CEL ZADANIE JAKIE MA DO WYKONANIE
3. PRZESZKODA PRZED JAKĄ STAJE
4. PRZYJACIEL, POMOC
5. PUNKT KULMINACYJNY: CO SIĘ ZDARZYŁO?
6. ROZWIĄZANIE KONFLIKTU

Nadaj tytuł twojej historii. Opowiedz ją sobie na głos lub komuś bliskiemu. O czym była ta opowieść.
Z jakimi wydarzeniami z Twojego życia ci się kojarzy? 😊




OPOWIADANIE 4
„Wieża – część 1”




OPOWIADANIE 5
„Wieża – część 2”


ĆWICZENIE 4 i 5 do opowiadania „Wieża”

Magia procesu grupowego

Kiedy wokół pewnego celu skupiają się ludzie i chcą do niego wspólnie dążyć, dochodzi do zawiązania się grupy. Osoby tworzące grupę wnoszą do niej swoje własne życie – doświadczenia, potrzeby i oczekiwania. Sytuacji tworzenia się grupy towarzyszą od początku pewne zjawiska: uruchamia się aktywność poszczególnych jej członków, kształtują się role, wypracowywane zostają wspólne metody działania, a także normy i zasady dotyczące każdego jej członka. Pomiędzy uczestnikami grupy dochodzi również do współpracy, rywalizacji oraz konfliktów. Każda klasa podlega procesowi grupowemu. Warto znać jego przebieg.

Fazy rozwoju grupy – (wg Tuckmana)
1. Formowanie się grupy
2. Konflikt
3. Powstanie reguł / normalizacja
4. Działanie
5. Zakończenie

Po przeczytaniu tekstu dotyczącego procesu grupowego zastanów się. W jakiej fazie procesu są bohaterowie słuchowiska?
W której fazie procesu może być Twoja klasa?
W jakiej roli obsadziłabyś / obsadziłbyś siebie? Czy jesteś z niej zadowolony? A może chciałbyś ją zmienić? Jak to zrobić?

Faza I
formowanie się grupy

Członkowie grupy orientują się, jakie zasady będą obowiązywały, testują granice zachowań, na jakie mogą sobie pozwolić zarówno w stosunku do lidera grupy oraz pozostałych członków. Jest to faza orientacji i zależności.
W grupie nadzieja, radość z poznania nowych ludzi i ciekawość nowych zadań miesza się z lękiem, obawą, niepokojem:

  • przed brakiem akceptacji, przed odrzuceniem
  • przed utratą kontroli
  • przed ośmieszeniem się
  • przed tym, czy grupa zaspokoi potrzeby, czy jest bezpiecznym miejscem, czy uczestnictwo w niej się „opłaca” 😊

Następuje wzajemne poznawanie się członków grupy;
Tworzenie reguł i norm dotyczących akceptowanych zachowań;
Poznawanie metod pracy grupy;
Poszukiwanie dla siebie miejsca w strukturze grupy.

Na tym etapie formowania się grupy wyodrębniają się także role grupowe takie jak:

  • lider dominacji
  • lider sympatii
  • błazen grupowy
  • dobry uczeń
  • kozioł ofiarny
  • outsider

Faza II
konflikt

W grupie powstają konflikty między jego członkami oraz między nimi a liderem grupy (nauczycielem). Uczestnicy grupy reagują emocjonalnie na oczekiwania formułowane wobec zespołu i pokazują zarazem swoją indywidualność. Poglądy zaczynają się polaryzować.

  • W drugiej fazie członkowie grupy zaczynają się zastanawiać czy ich oczekiwania względem zajęć zostały spełnione. Nawet jeśli tak się stało, mogą oni czuć niedosyt, co skutkuje buntem przeciwko prowadzącemu. Efektem buntu jest konflikt.
  • Grupie nic się nie podoba, pojawia się opór, grupa nie chce się wypowiadać, ujawnia się rywalizacja.
  • Złość, rozczarowanie, sprzeciw, oskarżenia, walka z autorytetem , niekiedy zarzucenie niekompetencji i jawne pretensje do lidera, przypisywanie złych intencji, otwarta konfrontacja.
  • Dzięki fazie konfliktu i buntu formuje się struktura grupy, zaczynają się też wyłaniać prawdziwe role jej członków.

Przyczyny konfliktów w grupie mogą być różne:

  • indywidualna frustracja uczestnika;
  • sprzeczne cele uczestników;
  • sprzeczne wartości uczestników;
  • rywalizacja o miejsce w grupie;
  • rywalizacja o osobę prowadzącego zajęcia;
  • rozczarowanie sposobem prowadzenia grupy;
  • rozczarowanie zachowaniem uczestników grupy;
  • strach przed nowymi i trudnymi sytuacjami.

Procesy charakterystyczne dla fazy konfliktu:

  • Zwiększenie otwartości w wyrażaniu opinii, potrzeb i oczekiwań
  • Ujawniają się indywidualne potrzeby
  • Ujawniają się różnice
  • Buduje się struktura i hierarchia w grupie ; walka o pozycję w grupie
  • Potrzeba wywierania większego wpływu na to, co się dzieje
  • Walka o władzę i wpływy
  • Poszukiwanie dla siebie miejsca w grupie, walka o „większą przestrzeń”
  • Pogłębianie się relacji miedzy członkami grupy
  • Głębsze poznanie się
  • Gotowość do wyrażania własnego zdania
  • Weryfikacja wcześniejszych przekonań na temat innych
  • Opór wobec wymagań

Pod koniec tej fazy następuje wyraźna destabilizacja ról z fazy I i pojawiają się nowe role:

  • Wyraziciel nastrojów grupy
  • Stabilizator emocji grupowych
  • Sumienie grupy
  • Dziecko grupowe (biedne lub szalone)
  • Dobra mama
  • Bard grupowy (filozof grupowy)
  • Opozycjonista

Faza III
normowanie / normalizacja

Uczestnicy tworzą konstruktywne zasady działania. Członkowie grupy stają się bardziej otwarci na siebie. Zespół zaczyna działać harmonijnie.

  • Wyraźny jest podział ról, cele są uzgodnione, granice są dookreślone i jasne dla wszystkich.
  • Grupie towarzyszy satysfakcja z przezwyciężenia kryzysu i poradzenia sobie z trudnościami. Przebywanie razem sprawia uczestnikom przyjemność.
  • W fazie normalizacji grupa zaspokaja przede wszystkim potrzebę przynależności.
  • Rozpoczyna się proces internalizacji przyjętych norm.
  • Ujawnia się gotowość do współdziałania, poczucie bliskości (wskaźnikiem jest tu np. zgoda uczestników na ćwiczenia wymagające bliskiego kontaktu).
  • Buduje się grupowa tożsamość, a uczestnicy mają poczucie swojego miejsca w grupie.

Tworzy się spójna struktura.

  • Normy funkcjonowania grupy, są akceptowane i przestrzegane
  • Wzrasta spójność grupy, wzrasta wzajemne zaufanie i bezpieczeństwo
  • Rywalizacja zostaje wyparta przez współpracę
  • Potrzeba wywierania wpływu i współdecydowania jest już zaspokojona

Ocieplenie stosunków w grupie, nawiązują się bliskie relacje.

  • Otwarta komunikacja
  • Słuchanie się wzajemne
  • Członkowie grupy są bardziej autentyczni, wyrażają swoje potrzeby
  • Otwarta wymiana opinii na temat zadań
  • Okazywanie sobie sympatii, życzliwości, zainteresowania
  • Energia w działaniu, duża inicjatywa
  • Przestrzeganie norm i zasad
  • Demonstrowanie jednomyślności

Faza IV
działanie

Wzajemne zaufanie, współpraca, poczucie bezpieczeństwa i przynależności- to faza do której dąży każda grupa.

  • Najważniejszą rzeczą dla grupy jest realizacja zadania, do jakiego została powołana. Problemy interpersonalne nie zostały rozwiązane;
  • Grupa staje się grupą dojrzałą. Uczestnicy współpracują ze sobą i są zorientowani na wypracowanie wyników;
  • Podział ról i zadań jest „ostry” i stabilny. Różnorodność cech, talentów i umiejętności „manifestowana” w pełnionych rolach w grupie prowadzi do efektywnego podziału i rozwiązywania zadań;
  • Grupa jest wydajna. Bierze na siebie odpowiedzialność za przyjęte cele, i sposoby ich osiągania.

Utrwala się stabilna i funkcjonalna struktura.

  • opracowane są już funkcjonalne zasady pracy
  • wzajemne nagradzanie się i docenianie, wsparcie
  • otwarcie wyrażane są istotne informacje, pomysły i propozycje
  • członkowie grupy przyjmują role, które pozwolą realizować zadania

Konstruktywne relacje w grupie, akceptacja różnorodności.

  • członkowie grupy dobrze znają się już nawzajem
  • różnice między uczestnikami są akceptowane i traktowane jako wzmacniające grupę, a nie zagrażające jej
  • dominują szacunek, ciepło, przyjaźń
  • przynależność do grupy sprawia przyjemność

Faza V
separacja, rozstanie

Przygotowanie do wykorzystania nabytych umiejętności w przyszłości. Towarzyszy jej z jednej strony satysfakcja a zarazem smutek i niepokój związany z rozstaniem

Na podstawie
PRZYGOTOWANO W RAMACH PROJEKTU „SZKOŁA / PRZEDSZKOLE DLA ŚRODOWISKA”
DR HAB. ASTRID MĘCZKOWSKA-CHRISTIANSEN, PROF. AMW
07 LISTOPADA 2016
Dynamika procesu grupowego w pracy metodą projektów




OPOWIADANIE 6
„Włoskie wakacje – część 1”




OPOWIADANIE 7
„Włoskie wakacje – część 2”

#a6ce38
Change this in Theme Options